Verðir hins málfræðilega karlkyns eru oftast nær, ef ekki alltaf, menntaðir, hræddir, miðaldra, hvítir karlar. Þeim barst fyrir stuttu liðsauki þegar fjölmiðlamaðurinn Sigmundur Ernir sagði opinberlega frá því hvernig hann óttast um þróun hins ástkæra, ylhýra eins og það er oft kallað. Íslenskuna.
Tungumálið er það verkfæri sem við notum til að tjá hugsanir okkar og hugmyndaheim. Tungumál eru miskynjuð, sum nota hvorugkyn til að vísa í þann sem talar á meðan mörg nota bara karl- eða kvenkyn eins og íslenskan. Sum tungumál eru mjög karllæg og jafnvel þótt íslenskan eigi þrjú svokölluð málfræðileg kyn; karlkyn, kvenkyn og hvorugkyn, þá upplifir sívaxandi hópur fólks sig oft mjög heft af því hvernig þau geta tjáð sig því krafan er að við samþykkjum að „málfræðilega karlkynið sé í raun hið „kynhlutlausa“ kyn tungumálsins.
Þarna er skilið á milli tveggja heima – eins og heimur tungumálsins, okkar helsta tjáningarforms, sé eitthvað annað en raunveruleikinn sem fólk upplifir í eigin lífi. Sum myndu segja að þetta væri ein birtingarmynd kúgunnar. Einskonar málfræðileg kúgun karlkynsins sem lengi hefur verið ráðandi á ólíkum sviðum mannlífssins.
Sigmundur Ernir mætti ekki bara í settið hjá skoðanabróður sínum sem stýrir fjölmiðlinum og samnefndum þætti, Brotkast, heldur gerði hann „gott betur” og tók þar afstöðu gegn kynsegin samfélaginu og konum. Yfirlýst og opinberlega. Sigmundur Ernir lýsti þarna yfir, eins og Mannlíf segir frá, hvernig tungumálið sé í hættu vegna ágangs þessara tveggja hópa, kvenna og kynsegin. Sumir hafa greinilega meiri rétt til að tjá sig í samhengi við sinn raunveruleika en aðrir.
Með þessu skipar Sigmundur Ernir sér sess með öðrum hræddum, menntuðum, hvítum, miðaldra körlum sem óttast að ítök þeirra séu að brotna niður í menningunni.
Sigmundur Ernir notar hugtakið að afkynja. Sem sagt, ef þú notar ekki karlkynið þá ertu að útmá allt kyn. Gera eitthvað að engu. Hvorki meira né minna. Það er augljóst hvaða sess málfræðilegt karlkyn skipar í huga hans.
Þetta hugtak notar Sigmundur Ernir til að lýsa hættunni sem hið viðtekna málfræðilega karlkyn stendur frammi fyrir. Þetta er hið málfræðilega karlkyn, sem við öll sem erum samt ekki karlkyn, verðum enn að nota til að vísa til okkar sjálfra og okkar reynslu. Daglega. 24/7. Annars erum við að „afkynja“ okkur skv. Sigmundi Erni. Má bjóða hræddum, menntuðum, miðaldra, hvítum körlum þá kúgun að nota annað kyn til að vísa í sig og sína reynslu – alla sína ævi?
Það er kannski ekki augljóst fyrir öll að sjá en hið “málfræðilega” karlkyn er víst “kynhlutlaust” -ef þið vissuð það ekki. Ef þið viljið sjá það með berum augunum býð ég ykkur til veislu í Málspjallinu og fleiri grúppum og kommentaþráðum hvítra miðaldra karla á facebook (þeir eru líka yfirleitt menntaðir sem segir sitt um völdin í samfélaginu) þar sem verða til óendanlega langir og leiðinlegir þræðir sem færa rök fyrir þessu. Hefðin eru jafnan endurteknustu rökin.
En skilaboðin frá Sigmundi Erni og hinum menntuðu, hræddu körlum eru sem sagt þessi:
Hættið þessu væli og komið ykkur í undirskipaðar raðir eins og venjulega! Við viljum enga afkynjun hér!
Ef ég væri ekki ein af þessum sem upplifa rof á milli raunveruleika síns og tungumálsins þá hefði ég auðvitað ekki skrifað þetta heldur sagt við þau sem bentu mér á þetta viðtal: Svona, svona, menn vita auðvitað sínu viti og hvað segja þeir líka alltaf: Tímarnir breytast og mennirnir með!
Svo þá er best að maður fari bara í röðina og bíði. Eða hvað?
En ég er ekki ein af þeim og þess vegna skrifa ég þennan pistil. Eins og margar gaslýsingar sem eiga sér stað í menningunni og fólki finnst það hafa litla burði til að breyta þá er tungumálið einmitt ekki þannig. Tungumálið breytist nefnilega með þeim sem tala það daglega svo það er engin afsökun að hafa ekki tíma. Breytum íslensku úr karllægu og kúgandi tungumáli í kynhlutlaust mannelskandi (pun intended) mál sem við getum öll notað í samræmi við okkar veruleika.
Ást og friður.
