Móa væri barna­barn mitt væri hún barn. Það er hún hins veg­ar ekki held­ur tík sem heyr­ir til fjöl­skyldu dótt­ur minn­ar. En þar sem ég er nán­ast afi henn­ar veit­ir hún mér þann heiður annað veifið að taka mig í göngu­túra. Á þess­um göngu­túr­um hef ég kynnst hverf­inu okk­ar nokkuð vel.

Ég þekki orðið nán­ast alla ketti sem þar búa og það sem meira er, hvernig þeir eru skapi farn­ir, ró­leg­ir og umb­urðarlynd­ir eða hið gagn­stæða, svoldið lúmsk­ir og stríðnir, jafn­vel hroka­full­ir. Þeir vita að þeim er eng­in hætta búin af hundi í ól og leyfa sér fyr­ir vikið að glotta ögr­andi þegar við Móa för­um hjá.

Svo eru það all­ir hund­arn­ir í hverf­inu, einnig þeir eru mis­mun­andi. Sum­ir læra seint að um­gang­ast aðra hunda, gelta og vilja jafn­vel smá slags­mál þegar þeir mæta öðrum hund­um en reynsl­an kenn­ir víst að oft­ar en ekki eld­ist slíkt af þeim. Móa er ung að árum og á enn sitt­hvað ólært í um­gengn­is­hátt­um. En allt er þetta þó að koma enda Móa bæði greind og góðviljuð þótt ekki hafi hún alltaf fullt taum­hald á sjálfri sér, ekki frem­ur en afi henn­ar og svo marg­ir aðrir.

En það var nú ekki bein­lín­is þetta sem ég ætlaði að fjalla um held­ur hina miklu upp­götv­un okk­ar Móu um skipu­lag eldri hverfa í Reykja­vík, en við búum ein­mitt í einu slíku. Okk­ur telst til að á göngu­svæði okk­ar séu hvorki meira né minna en sex opin svæði með leik­völl­um fyr­ir börn og bekki til að tylla sér. Þar fyr­ir utan er svo sjáv­ar­síðan en við Móa búum ein­mitt nærri henni. Þar er búið að út­búa aðstöðu fyr­ir sjó­sund­fólk og gott ef ég sá ekki til­lögu um eins kon­ar úti­vist­ar­gerði fyr­ir hunda. Það er góð hug­mynd. Þarna er einnig knatt­spyrnu­völl­ur og fleira gott. Til dæm­is er verið að end­ur­gera gamla grá­sleppu­skúra til að færa sög­una inn í sam­tím­ann.

Fyr­ir allt þetta ber að þakka og síður en svo að hafa þurfi nokkr­ar áhyggj­ur af því sem hér er upp talið. Þvert á móti vekja öll þessi opnu svæði bara gleði – ánægju og ekk­ert nema ánægju.

Ekki veit ég hvort Móa hef­ur skilið mig til fulls þegar ég hef verið að hrósa þessu skipu­lagi, sem að miklu leyti er arf­leifð fyrri tíðar, eða þegar ég hef verið að muldra með sjálf­um mér um nýju hverf­in sem eru hönnuð eft­ir allt ann­arri forskrift, nefni­lega þess­ari: Hvernig má byggja sem hæst og þétt­ast svo fá megi sem allra mest fyr­ir lóðir og síðan sem allra mest fast­eigna­gjöld.

Reynd­ar er formúl­an ekki al­veg ein­hlít að þessu leyti. Ef mið væri tekið af fjár­hags­leg­um hags­mun­um skatt­greiðenda, tæki borg­in til sín – það er að segja til okk­ar, íbú­anna – svæðin sem þær bens­ín­stöðvar eru á sem nú er verið að loka hverri á fæt­ur ann­arri, í stað þess að færa brösk­ur­um þess­ar lóðir á silf­urfati. Ekki verður annað séð en að það sé gjafa­gjörn­ing­ur á kostnað íbúa Reykja­vík­ur.

En ná­kvæm­lega þarna er ein­mitt komið að áhyggj­um okk­ar Móu. Og þetta held ég að Móa skilji. Ég ætla að skýra hvers vegna ég tel hana vera með á nót­un­um.

Á göngu­svæði okk­ar Móu eru tvær bens­ín­stöðvar með dágóð opin svæði um­hverf­is. Báðar eru þær komn­ar á dauðal­ist­ann. Við því væri lítið að segja væru ekki brask­ar­ar komn­ir fram í boði borg­ar­yf­ir­valda með til­lög­ur um æv­in­týra­leg­an bygg­ing­armassa á þess­um svæðum. Eng­inn róló þar fyr­ir okk­ur Móu og það sem verra er, sól­skinið er tekið frá nærum­hverf­inu sem sam­kvæmt þess­um til­lög­um verður að eins kon­ar skúra­byggð í bak­g­arði stór­blokka.

Hvers vegna ætla ég að Móa hafi skilið þetta? Það er vegna þess að ég sá hve vel hún hlustaði þegar ég ný­lega tók íbúa í vænt­an­leg­um sól­ar­laus­um bak­g­arði tali. Ég spurði hvað hann vissi um þessi áform. „Ég veit allt um þessi áform,“ sagði hann, „og það ger­um við öll hér í ná­grenn­inu.“ Nú vildi ég fá að vita hvers vegna íbú­arn­ir hefðu ekki látið frá sér heyra.

„Við erum búin að láta í okk­ur heyra,“ sagði viðmæl­andi minn. „Við skrifuðum bréf til borg­ar­yf­ir­valda.“ Og viðbrögðin, hver voru þau? „Eng­in, það voru eng­in viðbrögð. Við þykj­um ekki svara­verð.“

Þannig lauk sam­tal­inu og við Móa héld­um áfram göngu okk­ar. „Þetta er ekki gott,“ sagði ég stund­ar­hátt, nú al­veg hætt­ur að muldra. „Ég hef áhyggj­ur af þessu,“ bætti ég við og horfði beint í augu Móu. Ekki var um að vill­ast að hún skildi al­vöru máls­ins, og það sem meira er, hún hafði líka af þessu þung­ar áhyggj­ur.

Svo ég spurði bara hreint út: „Hvað með helgarp­ist­il í Morg­un­blaðið þar sem við lýs­um áhyggj­um okk­ar?“

Nú kinkaði Móa kolli – ég sá ekki bet­ur.