Um 38% allra íbúða eru í eigu lögaðila eða einstaklinga sem eiga fleiri en eina íbúð.

Þetta kemur fram í gögnum frá Húsnæðis- og mannvirkjastofnun. Þar má sjá að 152.389 íbúðir eru í landinu, en 31.658 þeirra eru í eigu einstaklinga sem eiga fleiri en eina íbúð, eða 20,8 prósent allra íbúða. Til viðbótar eiga lögaðilar 17 prósent allra íbúða. Flestir þeirra eiga fleiri en eina íbúð.

Það skiptir engu máli hve mikið er byggt af húsnæði ef það er síðan sópað upp af eignafólki og fyrirtækjum. Það verður að setja fram regluverk sem takmarkar uppsöfnun eigna. Við erum að horfa upp á afleiðingar þess að líta á húsnæði sem hverja aðra markaðsvöru. Hugarfarsbreytinga er þörf. Nýfrjálshyggjan er löngu orðin gjaldþrota hugmyndafræði en staulast samt áfram á sjálfstýringu.

Ríki og sveitarfélög verða að stíga inn. Reykjavíkurborg getur gengið fremst meðal jafningja og byggt leiguíbúðir handa borgarbúum. Þetta myndi hvetja önnur sveitarfélög áfram. Ríkið þarf að hækka skatta á eignir umfram tvær, sem hækka með hverri eign sem bætist í safnið. Þetta hefur verið gert í Noregi.

Eins og staðan er núna virðist ekki vera neinn áhugi á breytingum. Um 23% allra úthlutaðra lóða á síðasta ári voru í eigu borgarinnar. Í stað þess að byggja á þeim voru þær seldar hæstbjóðenda. Við sjáum að þar er í dag verið að byggja svokallaða yndisreiti, þar sem elítan getur lifað eða bætt við sig aukaíbúð.

Ríkisstjórnin gerir á sama tíma ekkert nema fylgjast með sjálfstýringunni. Sigurður Ingi lofar öllu fögru en hann treystir því að markaðurinn muni hvað á hverju leysa vandamálið, bara ef ríkið hvetur það áfram með fallegum orðum. Húsnæðissáttmálinn svokallaði er einnig á góðri leið með að hrynja um sjálfan sig strax á fyrsta ári. Hvað hafa leigjendur gert til að uppskera svona yfirlæti og vandlætingu frá kjörnum fulltrúum?