Alltaf er maður að læra eitthvað nýtt í vinnunni. Árið 2005 var Vélamiðstöð Reykjavíkur einkavædd. Þetta var félag í eigu Reykjavíkur sem átti vinnuvélatæki og sá starfstöðvum borgarinnar fyrir tækjum, mannskapi og verkum. Þar má nefna snjómokstur, götuhreinsun og grasslátt. Í dag hefur nánast allri slíkri starfsemi verið útvistað til verktaka, með tilheyrandi flækjustigi og eftirlitskostnaði.

Ekki löngu áður en félagið var selt hafði því verið breytt í ehf. fyrirtæki. Þannig er vegurinn iðulega ruddur fyrir einkavæðingu. Félögum í eigu almennings er þá breytt í skrípi sem haga sér eins og fyrirtæki á markaði. Stuttu síðar var farið í það að réttlæta söluna. Þá var sagt að svona „fyrirtæki“ ættu ekki að vera í neinni samkeppni við „frjálsa markaðinn“. Því fór sem fór og borgin missti vinnuvélarnar sínar.

Það sem kemur mest á óvart er að borgarstjóri þess tíma var í Samfylkingunni. Samfylkingin kvittaði upp á og stóð fyrir þessari einkavæðingu. Okkur er oft sagt að ef þau væru ekki við stjórn í Reykjavík, myndu hlutirnir verða verri. Enn fleiri félög og eigur borgarbúa yrðu einkavæddar. En er það árangur? Er það árangur að vera alltaf illskárri en einhverjir aðrir? Og er þetta eitthvað illskárra?

Við sáum þetta í umræðum fyrir stuttu varðandi einkavæðingu Ljósleiðarans. Þá töluðu aðilar úr meirihlutanum um það að ef Sjálfstæðisflokkurinn væri við völd yrði sko enn meira einkavætt. Þetta var á sama tíma og Samfylkingin, af sínum fúsa og frjálsa vilja var að leggja það til að stór hluti eigu borgarbúa yrði seldur til einkafyrirtækja.

Langaði að deila þessum lærdómi með ykkur í dag. Alltaf er maður að læra eitthvað nýtt.