„Þessi þráhyggja nokkurra meinlokumanna um borgarlínu á höfuðborgarsvæðinu vegur beint að hagsmunum, sérstaklega Reykvíkinga. Reykvíkingar eiga það skilið að hrundið verði af stað framkvæmdum um raunverulegar úrbætur í vegasamgöngum í Reykjavík. Tillaga um að eyða 6 milljörðum og þaðan af meira í borgarlínu er eingöngu til þess gerð að skrattast í bifreiðaeigendum í Reykjavík af hálfu meinlokumanna sem ætla sér að útrýma bílaumferð í Reykjavík. Það er nauðsynlegt að endurskoða þessi áform. Höfuðborgarsáttmálinn kemur ekki í veg fyrir það, enda er hann háður samþykki fjárveitingavaldsins um fjárframlög til þessa verkefnis, en það er mjög brýnt að farið verði í raunverulegar framkvæmdir við vega- og gatnakerfið í Reykjavík á næstu misserum,“ sagði Sigríður Á. Andersen, þingflokksformaður Miðflokksins, áður en Alþingi var sent heim í jólafrí, sem enn stendur.
Karl Gauti Hjaltason, flokksfélagi Sigríðar í Miðflokki, sagði af sama tilefni:
„Með þessari tillögu leggur Miðflokkurinn til að stöðva frekari fjárveitingar til borgarlínu og tengdra verkefna og endurskoða samgöngusáttmálann í heild sinni með það að markmiði að forgangsraða nauðsynlegum vegaframkvæmdum á höfuðborgarsvæðinu og leggja samhliða áherslu á að bæta almenningssamgöngur á hagkvæman hátt. Framlög til stórra innviðaverkefna á höfuðborgarsvæðinu, þar á meðal svokallaðrar borgarlínu, eru há enda framkvæmdin kostnaðarsöm og umfangsmikil. Miðflokkurinn telur að stjórnvöld hafi misst sjónar á kostnaði annars vegar og mögulegum ábata hins vegar af þeim verkefnum sem nú er unnið að undir hatti Betri samgangna ohf. Miðflokkurinn leggur til að stöðva útgjöld til þessa málaflokks svo nemi 6 milljörðum króna.
Pawel Bartoszek Viðreisn svaraði:
„Hér leggur Miðflokkurinn til að útgjöld til borgarlínu verði stöðvuð. Nú er þetta eitthvað sem er hluti af samgöngusáttmálum sem hefur verið skoðað, samið um, samþykkt í öllum sveitarfélögum á höfuðborgarsvæðinu og hér á þingi. Niðurskurður í þessum málaflokki myndi því hafa verulega neikvæð áhrif á samgöngur í Reykjavík norður þaðan sem ég kem og er tilefni til að fylgjast grannt með hvernig þingmenn Reykjavíkur greiða atkvæði í þessu máli og hvort frasinn „að menn sýni sitt rétta andlit“ eigi ekki við hér.“