„Það eru til margar bækur og heimildarmyndir sem glíma við spurninguna: Hvernig gat hópur jafn illa gefinna og vanþroskaðra manna náð völdum í Þýskalandi á fjórða áratugnum og valdið svo stórkostlegum skaða. Um þessa verða líka skrifaðar bækur næstu aldirnar. Stundum er því haldið fram að það jaðri við geðveiki að búast við góðri útkomu með sömu aðgerðum og hafa hingað til leitt til vondrar niðurstöðu. Þessir ætla að standa fyrir einhvers konar Líbýa 2.0 í Venesúela; gera loftárásir, ráðast inn, taka burt sterka manninn, ná olíunni og vona að allt fari vel, að landsmenn allir muni fagna. Það mun ekki gerast, engin þjóð fagnar þegar bandarísk olíufélög hirða auðlindirnar af henni.

Þegar ég hlustaði rann upp fyrir mér að Trump trúir ekki aðeins að núna verði þetta öðruvísi heldur trúir hann að núna verði þetta öðruvísi vegna þess það sé hann sem er gerandinn. Hann er breytan sem breytir öllu. Hann getur gert það sama og aðrir reyndu, það sem reyndist mistök; vegna þess að hann er ófær um að gera mistök, ófær um að taka rangar ákvarðanir og ófær um að móta vitlausa stefnu. Þess vegna getur hann í raun gert hvað sem er.

Þegar hann var spurður hverjir myndu stjórna Venesúela benti hann á mennina fyrir aftan sig, yfirmenn bandaríska hersins. Bandaríski herinn er drápsvél og ekkert annað. Hann reyndi að stjórnar Írak en tókst ekki, reyndi að stjórna Líbýu en tókst ekki, reyndi að stjórna Afganistan en tókst ekki. Ég held að það sé kennt í West Point að herinn er ófær um nation building, að byggja upp kerfi til að stýra löndum. Herinn getur fellt stjórnvöld en ekki byggt upp stjórnvöld. Nú er þetta gleymt vegna þess að nú er allt öðruvísi. Hvað breyttist? Donald Trump er forseti.

Hvílíkir fávitar. Á þessum stutta fundi hótuðu þeir stjórnvöldum á Kúpu, í Íran og víðar sömu meðferð.“