„Það er auðvelt að halda því fram að fólk sé falskt, illa gefið eða gera því upp annarlegan ásetning,“ skrifar Jón Gnarr, þingamaður Viðreisnar, á Facebook-síðu sína um þingmenn Miðflokks, Sjálfstæðisflokks og Framsóknar sem nú eru í máþófi út af veiðigjöldum. „Þingmenn stjórnarandstöðunnar eru ekki að þykjast neitt, ekki með neinn leikaraskap. Ég held að þau séu bara hrætt. Í rauninni skelfingu lostin. Þegar þau æpa uppí pontu um áhyggjur sveitarfélaganna þá held ég að þar sé aðeins yfirfærsla á þeirra eigin óöryggi. Og hreint ekki að ástæðulausu. Þau eru á milli steins og sleggju. Og hvað er það sem þau skelfast svona ? Það er auðvitað kjarni lýðræðisins, sjálf atkvæðagreiðslan.“
Þetta er niðurstaðan í langri og ítarlegri færsla Jóns um þann hnút sem er óleystur niður á Alþingi. Jón skrifar:
„Einsog svo margir aðrir er ég búinn að vera hugsi þessar síðustu vikur yfir ástandinu hér á Alþingi. Ég var mjög þakklátur og stoltur yfir því að vera kosinn á þing. Ég er líka einstaklega heppinn með samstarfsfólk.
Ég er nú búinn að vera þarna í nokkra mánuði. Mér hefur fundist þetta skemmtilegt að mestu leiti. Það hefur vissulega tekið á að setja sig inní allskonar mál en mér finnst starf þingmannsins fjölbreytt og skemmtilegt og alls ekki eins leiðinlegt og margir virðast halda. Ég kann prýðilega vel við flesta þingmenn og úr öllum flokkum. Ég hef alltaf verið aðdáandi Sigríðar Andersen. Sigurður Ingi er topp maður. Allt fínasta fólk. Þetta er ómetanleg reynsla. Ég hef hér líka tækifæri til að gera ýmislegt sem skiptir máli fyrir fólk. Mitt hjartans mál hafa verið málefni barna sem standa höllum fæti. En svo auðvitað ýmislegt annað. Og ekki leiðist mér að halda ræður.
Ég geri mér grein fyrir því að ég er bara rétt að slíta barnaskónum í pólitík. Ég bý auðvitað að reynslunni frá Reykjavíkurborg en það var samt öðruvísi að svo mörgu leiti. Og ólíkt þeim tíma þá gæti ég vel hugsað mér núna að leggja þetta fyrir mig og bjóða mig aftur fram í næstu kosningum. Pólitík er allskonar en eins og með flest annað þá snýst hún fyrst og fremst um samskipti en líka að taka ákvarðanir og setja lög. Alþingi hefur fyrst og fremst það hlutverk að vinna að hag fólksins í landinu í nútíð og framtíð. Við kjörnir fulltrúar erum hér vegna þess að fólk hefur trú á okkur og vill gefa okkur tækifæri. Og þar sem ég hyggst halda þessu áfram þá reyni ég að standa mig vel og vera sýnilegur í þeirri von að ég hljóti kosningu ef ég skildi bjóða mig aftur fram. En það er ekki á vísan að róa með það.
Fari svo að ég verði ekki hluti af næsta þingi þá er ég ekki á flæðiskeri staddur og hef ýmsa möguleika. Ég hef vissulega leitt hugann að því að ég gæti nýtt reynslu mína til að skrifa og framleiða Íslenska sjónvarpsþætti sem gerðust í þessum heimi Íslenskrar pólitíkur, þætti einsog Borgen og Thick of it.
Mér finnst megintilgangur ríkissjónvarps vera að skapa lifandi heimildir um sögu og menningu og styrkja þannig líka almennt málfar. Sjónvarpsþættirnir Verbúðin eru skólabókardæmi um velheppnað slíkt verkefni. En það vantar sárlega vandað Íslenskt pólitískt drama. Ég hef stundum hugsað um það hvað svona fyrirbæri einsog málþóf gæti verið áhugavert sjónvarpsefni. Kannski verður það einhvern tímann afraksturinn af þessu ? Ég held því amk opnu.
Pólitík er að mörgu leiti mjög lík sviðslistum. Það er ákveðin leikaraskapur til staðar en ekki síður einlægni og metnaður. Og áhorfendur. Og ekki er alltaf allt sem sýnist og ekki fer alltaf saman það sem sagt er í orði og það sem liggur á borði.
Mér finnst mjög áhugavert að spá í það sem býr að baki, það sem veldur því að fólk hagar sér og talar á ákveðinn hátt, drifkraftinn og leikjafræðina í pólitík. Pólitík er líka víða að taka á sig mynd afþreyingar. Mig grunar td að Donald Trump upplifi sig oft sem stjörnu í raunveruleikaþætti. Ég dáist gjarnan að fólki sem er hæfileikaríkt og kann þetta geim vel. Bjarni Benediktsson er til dæmis að mínum dómi einn öflugasti stjórnmálamaður sem við höfum átt lengi, yfirburðamaður á sínu sviði. Hvort sem að maður er sammála honum eða ekki þá er ekki hægt að neita því að hann er flinkur pólitíkus.
Mér fannst þetta málþóf um veiðigjöldin áhugavert og jafnvel smá fyndið til að byrja með. Ég ímyndaði mér að þingmenn stjórnarandstöðunnar myndu fljótt þreytast á þessu, sérstaklega í ljósi þess að mér finnst þau ekki hafa haft neitt málefnalegt til málanna að leggja heldur helst hengja sig í sparðatíning um formsatriði, orðalag, talnaspeki eða jafnvel hreinar rangfærslur. En svo gerðist það ekki heldur héldu þau bara áfram og margar þær ræður sem fluttar hafa verið eru örugglega með því innihaldslausasta þvaðri sem sagt hefur verið á Alþingi.
Á tímabili var hlaupinn svo mikill galsi í hópinn og jafnvel kvöldúlfur þannig að þau flissuðu og sprungu jafnvel úr hlátri uppí pontu undir eigin bulli.
Útgerðin stóð fyrir metnaðarfullri auglýsingaherferð sem fór þveröfugt ofaní fólk. Þegar svo hver könnunin á fætur annarri staðfesti að meirihluti þjóðarinnar styður frumvarpið hélt ég að nú myndi smátt og smátt sljákka í þeim. En ó nei, áfram var haldið. Mér fannst það svo skrítið því fyrir mér var þetta svo augljóslega töpuð barátta. Ræðurnar voru nú teknar að minna á raus í fulla kallinum, sem reynir að króa þig af eða halda þér föstum því hann segjast vilja segja þér eitthvað alveg gríðarlega merkilegt en getur svo ekki komið því skiljanlega frá sér. En maður má alls ekki segja fulla kallinum að hann sé þreytandi og leiðinlegur því þá er hætt við að honum sárni.
Málþófið hélt bara áfram og súrnaði meira með hverjum deginum og partýið breyttist fljótt úr venjulegu partí í lengsta eftirpartý Íslandssögunnar.
Ég er búinn að velta því mikið fyrir mér afhverju þau eru að þessu, afhverju þau halda áfram þessari baráttu fyrir glötuðum málstað, orðin rám og hás. Þetta er ekki sannfæringar-, mannréttinda- eða lífsskoðunarmál. Þetta er bókfærslumál. Ég tel mig skilja ástæður Miðflokksins. Hann er stjórnarandstöðuflokkur og sérhæfir sig í allskonar antí. Þar á bæ kunna menn svona. Sjálfstæðisflokkurinn hefur allra flokka mestu tengslin við útgerðina. Fulltrúar Morgunblaðsins hafa verið nær daglegir gestir hér á Alþingi undanfarin misseri og oft má sjá Andrés Magnússon sitja þungbrýndan á pöllunum. Líklegast er hann að brýna sína menn til dáða og færa til bókar hverjir eru að standa sig og hverjir ekki. Tilskipanirnar úr höfuðstöðvunum eru skýrar; hér skal barist til síðasta manns.
En ég hef átt erfiðara með að skilja hvað Framsóknarflokkurinn er að pæla. Kannski hafa allir bara verið að vona að við mundum þreytast og draga þetta frumvarp tilbaka. Þeim ætti að vera það löngu ljóst að það stendur ekki til og var staðfest á dögunum. Lýðræðislega kjörinn meirihluti Alþingis ætlar að klára þetta mál.
Þetta málþóf byrjaði sem grín en varð svo smátt og smátt að sprelli. En nú er þetta orðið hreinn og klár fíflagangur. Fulltrúar stjórnarandstöðunnar minna mig helst á langdrukkið fólk sem kemur til dyra, hálfopnar svo ekki sjáist inn og heldur því blákalt fram að það sé ekkert partý í gangi í íbúðinni þótt það heyrist mjög greinilega um allt húsið.
Stjórnarandstaðan á Alþingi hefur gert sérhagsmuni ákveðinnar valdastéttar á Íslandi að sínu helsta baráttumáli. Með því hafa þau tafið fyrir fjölda annarra mikilvægra mála og takmarkað getu stofnunarinnar til að sinna hlutverki sínu. Meira að segja þeirra eigin flokksfélögum og jafnvel kjósendum mislíkað þessi vinnubrögð. Enda er mér það alveg ljóst eftir yfirferð um miðlana í dag að almenningi í landinu er nú stórlega misboðið.
Afhverju stígur forysta flokksins ekki fram og stöðvar þetta rugl og tekur fjarstýringuna af krökkunum ? Spyr sá sem ekki veit.
Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra og formaður Viðreisnar benti á það í viðtali við RÚV í dag að ,,Eitt af því sem við gerum í pólitíkinni er að við eigum að taka afstöðu, ná að fá að greiða atkvæði.“
Hún sagði réttilega að það væri verið að reyna að koma í veg fyrir að meirihlutinn á Alþingi fengi að greiða atkvæði um mikilvægt mál í þágu almannahagsmuna.
Og eftir að hafa velt þessu fyrir mér og vegið og metið og rætt við fróða þá hef ég komist að niðurstöðu.
Það er auðvelt að halda því fram að fólk sé falskt, illa gefið eða gera því upp annarlegan ásetning.
Þingmenn stjórnarandstöðunnar eru ekki að þykjast neitt, ekki með neinn leikaraskap. Ég held að þau séu bara hrætt. Í rauninni skelfingu lostin. Þegar þau æpa uppí pontu um áhyggjur sveitarfélaganna þá held ég að þar sé aðeins yfirfærsla á þeirra eigin óöryggi. Og hreint ekki að ástæðulausu. Þau eru á milli steins og sleggju. Og hvað er það sem þau skelfast svona ? Það er auðvitað kjarni lýðræðisins, sjálf atkvæðagreiðslan.
Hvernig á þingmaður stjórnarandstöðuflokks að kjósa í atkvæðagreiðslu um leiðréttingu veiðigjalda og hverjar verða afleiðingarnar af því atkvæði? Hver sá sem kýs á móti frumvarpinu setur sig þá auðveldlega uppá móti þjóð sinni og gegn hagsmunum hennar. Mikill meirihluti þjóðarinnar styður frumvarpið. En kjósi hann með því þá hættir hann á að styggja fámennan en mjög valdamikinn hóp auðmanna sem gætu séð það sem svik við sig og geta verið helv. hranalegir þegar þeim þykir þurfa. Fjarvera eða hlutleysi er heldur ekki útleið og myndi líklega leggjast illa bæði í almenning og auðmenn. Þannig að þingmenn stjórnarandstöðunnar eru bara að gera það eina sem þau geta í stöðunni og það er að reyna að tefja þetta frumvarp með öllum tiltækum og ótiltækum ráðum. Það held ég að sé mergurinn málsins. En hvað veit ég sossem?“
