Jón Óðinn Waage júdóþjálfari og pistlahöfundur, sem flutti burt frá Íslandi til Svíþjóðar, eftir hrun, hefur samið drápu sem hann frumflutti við Rauða borðið í gærkvöld. Hér má fylgjast með flutningi hans og samtali við Björns Þorláks við Rauða borðið: https://youtu.be/SxEasy5hpQg?si=DuynifbfwqSdpmTs
Í fyrsta erindi drápu Jóns Óðins segir:
Saga hinnar íslensku þjóðar, sú er sorglega sérstök,
þetta er saga um þjóð sem elskar sín eigin mistök.
Í rúm þúsund ár bjuggum grútskítug í moldarkofum,
við húktum saman illaþefjandi í myrkum baðstofum.
Byggingarefnin voru rekaviður, torf, grjót og mold,
sváfum milli húsdýra til að fá smá hita á hold.
Hann heldur áfram:
Hverju vori var eytt í að lappa upp á hreysið,
ár eftir ár, engar framfarir, ekkert sérlega beisið.
„Þú skalt vera duglegur og þægur sagði elítan hátt,“
og við lærðum að elska hennar slæmu sátt.
Endalaus kúgun, sem við kölluðum menningu
bundin af þrælslund við lifðum í blekkingu.
Um lund Íslendingsins segir Jón Óðinn:
Skrokkurinn var sterkur en lundin óttalegt grey,
best í að kyngja öllu og segja „allt er okei.“
Ef þú varst gáfum gæddur þá fórstu beint í gröfina,
því við ræktuðum bara þá sem þoldu ágjöfina.
Svo kom stríðið og Kaninn sem sagði “this is not right”
og frá miðöldum til nútímans við fórum “overnight”.
Og hvað hefur síðan gerst, spyr skáldið:
Sjötíu árum seinna, ennþá á sviði sama leikrit,
sömu hlutverk, sama græðgi, sama blóðuga strit.
„Við eigum bankana, við erum best“ æpti elítan óð
og dró íslenskt samfélag inn á heljarslóð.
Tveirnúllnúllátta, bankahrun, allt fór til fjandans,
elítunni tókst að setja Ísland á hausinn með glans.
„Þetta var snilld“ hló elítan á flótta í sínum einkaþotum,
meðan almenningur sat eftir í andlegu gjaldþrotum.
Þau stungu af með gróðann, skilin eftir var bara skuld,
og þjóðin mætti til vinnu, tilbúinn að borga þennan stuld.
Við erum nefnilega svo „dugleg“, við kvörtum ekki neitt,
gamla þrælslundin mætt á svæðið, allt var óbreytt.
„Húsnæðislánin, þau hækka bara smá,“ vinur minn
var svarið á meðan verðtryggingin át upp eignarhlutinn.
Síðan uppboð, bankar hirtu húsin og seldu til vildarvina,
en heilu fjölskyldunum bjargarlausum var hent út á götuna.
Enginn miskunn frá stjórnendum þrátt fyrir miklar fortölur,
á meðan þau sjálf fengu afskriftir og nýjar kennitölur.
En hér kemur brandarinn, sá sem er okkar stærsti vandi,
við horfðum á þau ræna okkur og rústa okkar landi.
Samt nokkrum árum seinna við buðum þau velkomin til baka,
kusum sama spillta liðið sem aldrei þurfti að svara til saka.
Þau sitja á þingi, í ríkisstjórn, seðlabanka og á Bessastöðum,
en við borgum fyrir bullið og reynum að ná saman endum.
Við erum alveg einstök en á mjög heimskulegan hátt,
okkar spilltu elítu við elskum, hún á skilið sinn afslátt.
Hún gefur okkur bankahrun, verðbólgu og allskonar skít,
við mætum bara í vinnuna og lifum upp á krít.
Ísland er landið þar sem elítan er ránfugl með gráðugt gin,
en við erum mýsnar sem lifum til þess eins að vera étin.
Á meðan elítan aftur okkur rænir og stingur í bakið,
þá rífumst við um tittlingaskít og smámuni af gömlum sið.
En ef vogar þú þér að benda á þetta spillta kerfi,
hvort þetta sé það sem við viljum að börnin erfi?
Þá ertu kallaður þjóðernissvikari og þaðan af verra
og mannorði þínu rústað með allskonar internetóþverra.
Jón Óðinn segir að allt hafi þetta leitt til þess að hann yfirgaf fósturlandsins Freyju:
Svo kom að því að ég fékk nóg, ég ég gat ekki meira
það er ekki endalaust hægt á yfirdrætti að keyra.
Hrunið ykkar rústaði öllu sem upp ég hafði byggt,
skildi mig eftir blankan, en bankinn með sitt verðtryggt.
Ég stóð á krossgötum og þurfti að velja mér veg,
um tvær leiðir var að velja og hvorug var geðsleg.
Að vera kyrr og sökkva dýpra í þunglyndið svarta,
með sjálfsvígshugsanir sem sviðu í mínu hjarta.
Eða yfirgefa mína fósturjörð, landið sem upp mig ól,
og flýja undan spillingunni og reyna að finna skjól.
Ég valdi flóttann, ég valdi að lifa svo ég varð að fara,
byrja upp á nýtt þar sem réttlætið enn er til staðar.
Ég flúði ekki fjöllin, fossana fögru eða bjarta sumarnótt,
heldur þá rætni og græðgi sem dreifðist sem drepsótt.
Íslands styrkur áður var samheldni í hverri þraut,
en “what’s in it for me” er nú hin eina rétta braut.
Í stað þess að skína skært sem samheldin þjóð,
þá erum við sundruð og undir kraumar hatursins glóð.
Það að er sárt úr fjarlægð að fylgjast með sinni þjóð,
þar sem framtíðarsýnin var áður svo björt og góð.
Þar ræður elítan ríkjum með hroka og heimtufrekju,
sem setur allt á hausinn og kennir þjóðinni um að ósekju.
Horfin er virðing fyrir náttúru sem okkur áður var meðfædd,
þvi á henni má græða svo nú hefur hún verið einkavædd.
Ísland með sína vistvænu orku og dýrmæt fiskimið,
gæti verið öllum sínum þegnum sanna draumalandið.
Ef gróði af landsins gæðum myndi renna í þjóðarmalinn,
í stað þess að vera í skattaskjólum falinn.
En þetta er ekki minn dómur, þetta eru mín saknaðartár,
með von um að þjóðin vakni og lækni öll sín sár.
Að hún aftur megi endurvekja þá samhygð sem að dó,
að auðlindir nýtast í þágu allra þegna, að allir eigi nóg.
Að fólkið fái vinnufrið, frelsi og ró til að sýna sitt besta,
að þeim skoðunum sé hafnað sem ala á öllu því versta.
Sjálfur mun ég aldrei snúa aftur til minnar fósturjarðar,
brýrnar eru brenndar, framtíð mín er ekki þar.
