Sabine Leskopf skrifaði pistilinn:
„Nú eru örugglega öll: Nei, þetta gengur ekki lengur.
En eigum við kannski að staldra aðeins við. Enginn nefnir hér þær manneskjur sem þetta snýst um. Hver gæti verið þessi hópur „efnahagslega óvirkra innflytjenda“?
Er nefnilega nokkuð viss um að þetta séu að stórum hluta konur sem eru óléttar eða heimavinnandi með lítin börn. Þetta var ég. Flutt hingað með íslenska manninum mínum og með tvö lítil börn, annað nýfætt. Ekki króna í framfærslu í eigin nafni, með öllu réttindalaus, ekkert fæðingarorlof, enginn stuðningur úr kerfinu, enginn réttur á tungumálakennslu, nada.
Og þarna var mér líka neitað um heilbrigðisþjónustu frá fyrsta degi þrátt fyrir að vera frá EES-landi. Það var ólöglegt en þau komust líklega upp með það hjá mörgum, ég var bara svo heppin að Gauti minn gafst ekki upp og kvartaði svo lengi þangað til því var breytt. Eitthvað sem ég hefði ekki geta gert sjálf á þessum tíma og örugglega ekki öll sem fá svona stuðning.
Það sem truflar mig við þessa grein er að einmitt ekki einu orði er vikið að hvaða manneskjur við erum að tala um þarna. Það er líka tímasetning en við lifum því miður á tímum þar sem búið er að normalisera útlendingaandúð hér í stórum stíl, fólk hlýtur að gera sér grein fyrir jarðveginum sem þetta fellur inn í.“
