Gunnar Smári skrifaði:

„Það eru 128 þúsund íbúðir á landinu og þar sem 28% fjölskyldna eru leigjendur má ætla að leigumarkaðurinn sé um 36 þúsund íbúðir. Þar af eru aðeins um 6 þúsund félagslegar íbúðir og þá eru 30 þúsund íbúðir á hinum svokallaða markaði. Þar sem, samkvæmt þessari könnun, fólk borgar um 75 þúsund krónur á mánuði umfram það sem borgað er í félagslega kerfinu. Þetta er skattur leigjenda, þeirra sem ekkert eiga, til leigusala, þeirra sem eiga og vilja eignast meira. Þetta gera 900 þús. kr. á ári fyrir hverja fjölskyldu og um 27 milljarðar króna á ári fyrir hópinn allan. Það er kostnaður leigjenda við að reka hér ónýtt húsnæðiskerfi.

Hægri flokkarnir eru almennt ánægðir með þessa stöðu. Vilja vernda þá 27 milljarðar sem hin efnameiri ná af hinum eignalausu og halda aftur af vexti félagslega kerfisins svo leigjendur sleppi þar ekki inn af villta markaðnum. Fyrir hægrinu eru einn eða tveir innan félagslega kerfisins vandamálið, fólk sem hefur hækkað í tekjum síðan það fékk úthlutað; en ekki stórfyrirtæki og auðugt fólk sem blóðmjólkar fátækar fjölskyldur svo þær geta ekki lifað sómasamlegu lífi.“